Door de verhoogde spierspanning en mijn gevoeligheid voor prikkels kostten dagelijkse activiteiten me ontzettend veel energie. Waar een gemiddeld persoon ongeveer 70% van zijn energie per dag gebruikt, zit ik al snel op 90%. Daarom moet ik elke dag goed afwegen wat ik wel of niet aankan.
Toch besloot ik te gaan handbiken. En niet zomaar recreatief. Ik trainde op paralympisch niveau en werd uiteindelijk vier keer wereldkampioen.
In het begin vergde het trainen extreem veel van me. De impact was groot, zowel fysiek, mentaal én sociaal. Na twee uur sociaal contact voelde ik me compleet uitgeput. Ik twijfelde vaak: kan mijn lichaam dit eigenlijk wel aan? Is dit wel verantwoord?
Maar ik bleef doorgaan. Binnen het olympisch team werd ik steeds uitgedaagd om niet te denken in beperkingen, maar in mogelijkheden. De vraag werd leidend: Wat kan wél?
Daar ontdekte ik een belangrijk inzicht: een beperking is pas een obstakel als het je belemmert om te doen wat je graag wilt. Je bént niet je beperking — je hébt er één. En je kunt trainen om er beter mee om te leren gaan.
Dankzij krachttraining op maat ging ik vooruit. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. De inspanning bleef intens, maar mijn draagkracht groeide. Zowel in de sport als in het dagelijks leven kon ik meer aan. Ik besefte: leven met een beperking is topsport. Elke dag opnieuw.
Carmen’s Personal Training voor mensen met een beperking, ja dat doe ik vandaag de dag, want onthoudt goed,… de grootste beperking zit vaak niet in je lichaam, maar in je blik naar jezelf.
En zowel je lichaam, maar ook je blik kun je trainen.
Door beweging, aandacht én vertrouwen.
Liefs, Carmen
